Meksykańska kuchnia potrafi zamienić prosty sos w dodatek, który trudno pomylić z czymkolwiek innym. Charakterystyczne są dla niej zdecydowane smaki, ale ostrość wcale nie musi grać pierwszych skrzypiec. Równie ważne jest odpowiednie połączenie kwaśnych, słodkich i wytrawnych nut. Meksykański sos pomidorowo-paprykowy czerpie z tego pomysłu, a jednocześnie można bez problemu przygotować go z produktów dostępnych w polskich sklepach. Domowa wersja daje też swobodę, której brakuje gotowym sosom, bo można dopasować jej smak dokładnie do własnych upodobań.
Dobry sos nie powinien przypominać pomidorowej zupy. Jeden wybór już na początku znacznie ułatwia uzyskanie odpowiedniej konsystencji
Przy tym przepisie szczególnie ważny jest wybór pomidorów. Najlepiej sprawdzają się mięsiste odmiany, na przykład typu Roma, ponieważ mają zwarty miąższ i mniej soku niż duże pomidory sałatkowe. Dzięki temu masa szybciej osiąga odpowiednią konsystencję. Dojrzałe owoce są też naturalnie pełniejsze w smaku. Paprykę warto pokroić dość drobno, aby równomiernie miękła podczas gotowania. Cebulę należy wcześniej zeszklić, ponieważ wtedy traci surową ostrość. Czosnek trafia do garnka dopiero chwilę później, bo zbyt długie smażenie może nadać mu gorzki posmak. Oregano i kmin rzymski najlepiej dodać pod koniec, gdy sos jest już prawie gotowy. Z podanych proporcji wychodzi spora porcja, dlatego potrzebny będzie duży garnek z grubszym dnem. Oto pełna lista składników:
- 3 kg mięsistych pomidorów,
- 6 dużych czerwonych papryk,
- 4 papryczki chili,
- 4 duże cebule,
- 6 ząbków czosnku,
- 10 łyżek octu winnego,
- 2 łyżki suszonego oregano,
- 2 łyżki mielonej słodkiej papryki,
- 3 łyżeczki mielonego kminu rzymskiego,
- 2 łyżki cukru,
- 3 łyżeczki soli,
- 1 łyżeczka świeżo mielonego czarnego pieprzu,
- kilka łyżek oleju.
Sposób przygotowania:
- Natnij skórkę pomidorów na krzyż. Włóż je na krótko do wrzątku, następnie wyjmij, obierz i pokrój na mniejsze kawałki.
- Usuń gniazda nasienne ze słodkich papryk. Miąższ pokrój w niewielką kostkę.
- Obierz cebulę i czosnek. Cebulę pokrój drobno, czosnek posiekaj, a chili rozdrobnij na małe kawałki.
- W dużym garnku rozgrzej kilka łyżek oleju. Wrzuć cebulę oraz chili i smaż na małym ogniu, aż cebula stanie się szklista.
- Dodaj czosnek i podgrzewaj około minuty. Nie dopuszczaj do jego mocnego zrumienienia.
- Do garnka dodaj pomidory oraz słodką paprykę. Wlej ocet winny, wsyp cukier i dokładnie wymieszaj.
- Gotuj całość bez przykrycia na niewielkim ogniu przez godzinę. Mieszaj od czasu do czasu, aby warzywa nie przywarły do dna.
- Gdy sos wyraźnie zgęstnieje, dodaj oregano, kmin rzymski, słodką paprykę mieloną, sól oraz pieprz.
- Gotuj jeszcze kilka minut. Jeśli chcesz uzyskać jednolitą konsystencję, rozdrobnij całość blenderem.
- Gotowy sos zdejmij z ognia. Możesz wykorzystać go od razu albo ostudzić i podzielić na porcje przeznaczone do późniejszego użycia.
Makaron i nachosy to dopiero początek możliwości. Jedna porcja sosu może stać się podstawą kilku zupełnie różnych posiłków
Gęsty sos można wykorzystać znacznie szerzej niż tylko jako dip. Kilka łyżek wymieszanych z ugotowanym makaronem daje szybki obiad, który można uzupełnić startym serem. Sos dobrze łączy się także z ryżem oraz podsmażonym kurczakiem. W burrito może pełnić funkcję soczystego dodatku do fasoli i pozostałego nadzienia. Pasuje też do quesadilli, szczególnie podany osobno w niewielkiej miseczce. Innym pomysłem są pieczone ziemniaki polane ciepłą porcją tuż przed podaniem. Można również podsmażyć bakłażana lub cukinię, połączyć je z sosem i zaserwować z kaszą bulgur. Niewielka ilość pozostała na następny dzień nada się do jajek przygotowanych na patelni. W ten sposób jedna większa partia nie oznacza jedzenia przez kilka dni tego samego dania. Wystarczy zmienić główny składnik posiłku, aby warzywna baza za każdym razem spełniała inną funkcję.
Pieczona papryka daje smak, którego nie uzyskasz podczas zwykłego duszenia. Ten jeden dodatkowy krok tworzy słodszą i bardziej wyrazistą wersję sosu
Część papryki można przygotować inaczej niż w podstawowym przepisie. Wystarczy umieścić całe warzywa w mocno rozgrzanym piekarniku i poczekać, aż skórka miejscami ściemnieje oraz zacznie tworzyć pęcherze. Gorącą paprykę należy następnie przełożyć do przykrytego naczynia. Powstająca w środku para sprawi, że skórka będzie odchodziła znacznie łatwiej. Obrany miąższ można później pokroić i dodać do gotującej się pomidorowej masy. Pieczenie wydobywa też naturalną słodycz warzywa. Pojawia się lekki posmak przypieczenia, którego brakuje papryce gotowanej od początku w garnku. Taka odmiana szczególnie dobrze sprawdza się w sosie przeznaczonym do maczania nachosów. Pasuje także do grillowanych warzyw oraz tortilli z mięsem. Niewielka zmiana techniki przygotowania wystarczy więc, aby uzyskać zauważalnie inny efekt.
