Nazwa może wywołać uśmiech, ale mielone w beretach nie są kulinarnym żartem. Charakterystyczny wygląd potrawy bierze się z porcji ziemniaków ułożonej bezpośrednio na mięsie. Całość trafia później do piekarnika, gdzie poszczególne elementy zamieniają się w sycący obiad. To ciekawy sposób na wykorzystanie prostych produktów w mniej oczywistej formie. Najpierw trzeba jednak przygotować trzy części potrawy i połączyć je w odpowiedniej kolejności.
Mielone w beretach wymagają kilku etapów, ale żaden nie jest trudny. Odpowiednia kolejność sprawi, że wszystko będzie gotowe w tym samym momencie
Podstawą dania są kotlety przygotowane z dwóch rodzajów mięsa: wieprzowego i wołowego. Kajzerka namoczona w mleku pomaga uzyskać delikatniejszą strukturę masy. Drugim elementem jest prosta mieszanka warzyw, która później trafia na dno naczynia żaroodpornego. Osobno trzeba ugotować ziemniaki przeznaczone na charakterystyczne czapeczki. Do nich dodaje się niewielką ilość masła, mleka oraz podsmażoną cebulę. Ostatnim składnikiem układanym na wierzchu jest mozzarella. Pod wpływem wysokiej temperatury ser topi się i zaczyna rumienić. Wszystkie produkty są łatwo dostępne, dlatego nie trzeba szukać nietypowych dodatków. Z podanych proporcji powstaje solidna porcja rodzinnego obiadu.
Do przygotowania kotletów potrzebujesz:
- 500 g mięsa mielonego wieprzowego,
- 500 g mięsa mielonego wołowego,
- 1 kajzerki,
- 200 ml mleka 3,2 proc.,
- 1 cebuli,
- pół łyżeczki soli,
- pół łyżeczki czarnego pieprzu,
- bułki tartej do panierowania,
- oleju do smażenia.
Do przygotowania warzywnej warstwy potrzebujesz:
- 4 łyżek oliwy,
- 1 cebuli,
- połowy czerwonej albo żółtej papryki,
- 1 małego pomidora.
Do przygotowania ziemniaczanych beretów potrzebujesz:
- 200 g ziemniaków,
- 200 g mozzarelli,
- 1 dużej cebuli,
- 10 g masła,
- 10 ml mleka 3,2 proc.,
- ćwierć łyżeczki soli.
Sposób przygotowania:
- Kajzerkę włóż do miski, zalej 200 ml mleka i pozostaw, aż dokładnie nasiąknie. Następnie mocno ją odciśnij.
- Cebulę przeznaczoną do kotletów drobno posiekaj. Rozgrzej niewielką ilość oleju, zeszklij cebulę i pozostaw ją do ostygnięcia.
- Do dużej miski przełóż wieprzowinę, wołowinę, odciśniętą kajzerkę oraz przestudzoną cebulę. Dodaj sól i czarny pieprz, po czym dokładnie wyrób masę.
- Z przygotowanego mięsa uformuj kotlety. Każdy obtocz w bułce tartej i smaż na rozgrzanym oleju z obu stron, aż powierzchnia wyraźnie się zarumieni.
- Ziemniaki obierz i ugotuj w osolonej wodzie do miękkości. Dokładnie je odcedź, dodaj masło oraz 10 ml mleka, następnie rozgnieć tłuczkiem.
- Dużą cebulę pokrój w cienkie piórka i podsmaż. Dodaj ją do masy ziemniaczanej i wymieszaj.
- Przygotuj warzywną podstawę potrawy. Posiekaj ostatnią cebulę i podsmaż ją na oliwie, następnie dodaj pokrojoną paprykę.
- Pomidora pokrój na niewielkie kawałki i przełóż na patelnię. Smaż warzywa do momentu, gdy zmiękną, a nadmiar płynu odparuje.
- Gotowe warzywa rozprowadź na dnie naczynia żaroodpornego. Na nich ułóż wcześniej obsmażone kotlety.
- Na każdy kawałek mięsa nałóż porcję masy ziemniaczanej. Powinna utworzyć wyraźną czapeczkę przykrywającą górną część kotleta.
- Mozzarellę zetrzyj i rozłóż na ziemniakach. Wstaw naczynie do piekarnika rozgrzanego do 180 st. C.
- Zapiekaj przez 20-25 minut. Potrawa jest gotowa, gdy ser się roztopi, a jej wierzch apetycznie się zarumieni.
Mozzarella nie jest obowiązkowa, choć dobrze spełnia swoje zadanie. Jeden zamiennik wystarczy, aby następnym razem uzyskać zupełnie inny smak
Łagodna mozzarella dobrze sprawdza się w zapiekankach, ale nie trzeba używać jej za każdym razem. Prostym zamiennikiem będzie gouda, która ma wyraźniejszy smak i również dobrze reaguje na wysoką temperaturę. Osoby lubiące mocniejsze serowe nuty mogą wybrać cheddar. Ciekawy rezultat daje także połączenie łagodnego sera z niewielką porcją parmezanu. Tego ostatniego wystarczy odrobina, ponieważ łatwo zdominowałby pozostałe składniki. Przy bardziej słonych serach warto ograniczyć ilość soli użytej podczas przygotowania ziemniaków. Ser najlepiej zetrzeć na tarce bezpośrednio przed wykorzystaniem. Większe oczka pozwolą uzyskać warstwę, która nie jest nadmiernie zbita. Eksperymentowanie z tym jednym dodatkiem daje więc kilka wersji potrawy bez konieczności zmieniania całej receptury.
