Większość grzybiarzy cieszy się, gdy trafią na prawdziwki, koźlarze, czubajki kanie czy rydze. Nie ma w tym oczywiście nic złego, bo to przepyszne grzyby, z których można wyczarować w kuchni wiele dobrego. Nie zalicza się ich jednak do bardzo rzadkich, więc prawdopodobieństwo znalezienia ich w lesie (o ile były odpowiednie warunki pogodowe i o ile wie się, gdzie szukać) jest duże. Są jednak grzyby, których spotkanie cieszy podwójnie, bo nie dość, że są jadalne i smaczne, to jeszcze bardzo rzadkie. Zalicza się do nich piaskowiec modrzak.
Piaskowiec modrzak - grzyb, który wygląda jak smerf
Na pierwszy rzut oka piaskowiec modrzak niczym się nie wyróżnia. Jego kapelusz jest raczej rozłożysty, ma średnicę od 3 do 10 cm. Ma półkolisty kształt i zdarza się, że jest podwinięty na brzegach. Ma bladożółtą czy też słomkowożółtą barwę i, jak pisze Zofia Leszczyńska-Niziołek w książce "Polowanie na grzyby", jego powierzchnia jest nieznacznie gruzełkowata. Piaskowiec modrzak ma białawe rurki, których kolor z czasem się nie zmienia. Trzon ma taki sam kolor jak kapelusz.
Ciekawie robi się dopiero, gdy grzyb zostanie uciśnięty lub przekrojony. Wówczas jego miąższ zabarwia się na mocny niebieski kolor. Z tego powodu piaskowiec modrzak bywa też nazywany grzybem siniakiem, grzybem sinym, siniuchem, śniakiem czy granatkiem.
Piaskowiec modrzak dobrze się ukrywa. Gdzie rośnie?
Smerfne grzyby zazwyczaj rosną w lasach liściastych lub mieszanych. Tworzą mikoryzę z bukami, brzozami i sosnami, więc warto szukać ich w pobliżu tych drzew. Lubią piaszczyste gleby i często w piasku są zagrzebane, przez co może być trudno je dojrzeć. Czasami tylko ich niewielkie fragmenty wystają ponad powierzchnię ziemi. Łatwo je więc przeoczyć, zwłaszcza gdy na ziemi leży sporo uschniętych liści.
Piaskowce modrzaki są jadalne i bardzo smaczne. Mają łagodny smak i zapach. Można wykorzystywać je do rozmaitych dań bez obaw, że zabarwią je na niebiesko. Grzyby po obróbce cieplnej tracą bowiem atramentowy kolor i wracają do pierwotnego.
Podobne do piaskowców modrzaków są piaskowce kasztanowate. Różnią się jednak, jak sama nazwa wskazuje, kolorem. Te drugie są ciemniejsze, bardziej brązowe, choć z wiekiem jaśnieją. Ich miąższ po uszkodzeniu nie zmienia barwy na niebieską. Również są jadalne i preferują piaszczyste gleby. Najczęściej występują w lasach liściastych, zwłaszcza tam, gdzie rosną dęby. Uważa się, że piaskowce kasztanowate są jeszcze rzadsze niż modrzaki i zasługują na ochronę.
