Więcej grzybowych ciekawostek znajdziesz na naszej stronie głównej Gazeta.pl
Wrzesień i październik grzybowo mnie nie rozpieściły. Nie miałam czasu wybrać się na grzybobranie, byłam może dwa razy, z czego szczęście dopisało mi raz i udało mi się zebrać kilka maślaków na sos. Jednak stwierdziłam, że życie jest za krótkie, żeby nie chodzić do lasu, nawet jeśli pada deszcz i jest chłodno. Razem z narzeczonym umówiliśmy się, że pojedziemy tylko w jedno miejsce sprawdzić, czy są podgrzybki - ostatnie noce były ciepłe i wilgotne, dlatego mieliśmy podstawy, by narobić sobie nadziei. Tego co tam zastałam, nie spodziewałabym się nawet w snach.
Mój narzeczony ma swoje ulubione grzybowe miejsce. Jest to stara wycinka, gdzie na skraju zawsze rosną podgrzybki. Faktycznie, kilka znalazłam, ale stwierdziłam, że nie będę chodzić tylko skrajem, weszłam więc głębiej w to miejsce i... zakręciło mi się w głowie. Tyle opieniek nie widziałam w życiu.
Rosło ich mnóstwo, musiałam bardzo uważać, żeby ich nie rozdeptać przypadkowo, ponieważ niektóre były dość sprytnie ukryte w igliwiu (wycinka bowiem dotyczyła sosen). Rosły w skupiskach, w jednym miejscu znalazłam trzydzieści, w innym dwadzieścia. Po dziesięciu minutach miałam już pełen koszyk i gdyby nie fakt, że nie miałam już do czego zbierać grzybów, myślę, że w tym miejscu spokojnie mogłabym zebrać jeszcze pięć dużych koszy.
Kiedy znaleźliśmy się z moim lubym po moich opieńkowych zbiorach, stwierdziliśmy, że opuszczamy to miejsce i idziemy dalej - w podobne miejsce, ale z innym drzewostanem obok wycinki. Tam z kolei rósł podgrzybek na podgrzybku - wszystkie grzyby młode, niektóre ledwo widoczne i zdrowe. Idealne na marynatę. Niestety, miejsce w koszach się skończyło i zaczęło mocniej padać.
Opieńki to zdecydowanie moje ulubione grzyby leśne i uważam, że smakują lepiej niż borowiki lub także moje ukochane gąski. Są najlepsze w marynacie, idealne w zupie i sosach i mogę powiedzieć z pełną odpowiedzialnością, że nie ma lepszych pierogów, niż te z opieńkami. Co więcej, najczęściej rosną w skupiskach i to niemałych, czego byłam ostatnio świadkiem. Mają także charakterystyczny, przyjemny zapach, który odrobinę może przypominać zapach nowej gumki do ścierania. W smaku są łagodne, mają delikatne serowo-orzechowy, słodkawy posmak. Nie nadają się do jedzenia na surowo - zawsze najpierw trzeba je obgotować albo przesmażyć. Niestety, mają jedną wadę - czasami trudno się obierają. Na szczęście rzadko bywają robaczywe. Do jedzenia najczęściej używa się jedynie kapeluszy - trzony są łykowate.