Cumberland to rodzaj zimnego sosu, który zazwyczaj podaje się do dziczyzny, najczęściej do potraw z dzika i zająca, ale bywa używany także do innych mięs. Jego bazą jest galaretka z czerwonych porzeczek albo borówki brusznicy. Czasami powstaje na bazie jasnej zasmażki, rozprowadzonej sokiem z czarnej borówki i doprawionej cytryną, cukrem i solą. Bywa nazywany sosem oksfordzkim, ale najczęściej kojarzony jest z kuchnią angielską. Jego nazwa pochodzi od Jerzego V, ostatniego króla Hanoweru, który po abdykacji przyjął tytuł księcia Cumberland i osiadł w Penzingu pod Wiedniem, gdzie miał zostać podany po raz pierwszy w 1866 roku.
Można go przygotować wcześniej i podać prosto z lodówki. Taka forma najlepiej pasuje do jego wyrazistego, lekko pikantnego smaku. W kuchni brytyjskiej często pojawia się na świątecznych stołach obok pieczonego mięsa albo pasztetów. Sprawdzi się także jako dodatek do twardych serów. Nie jest to może najbardziej uniwersalny sos, ale w konkretnych sytuacjach działa bardzo dobrze.
Składniki:
Zanim zabierzesz się za gotowanie, dobrze wiedzieć, że sos Cumberland najlepiej sprawdza się, gdy jest odpowiednio zbalansowany. Kluczowe są proporcje między kwaśnymi, słodkimi i ostrymi nutami. Jeśli dodasz zbyt dużo musztardy, może stać się zbyt dominujący, z kolei zbyt mało cytrusów sprawi, że będzie za ciężki.
Sposób przygotowania:
Sos Cumberland daje sporo możliwości, jeśli chodzi o składniki i sposób podania. Zamiast czerwonego wina można użyć soku z winogron albo granatu. Galaretkę porzeczkową da się łatwo zastąpić żurawinową. Musztarda też nie musi być dokładnie Dijon, sprawdzi się każda o wyrazistym smaku. Gotowy sos najlepiej przechowywać w lodówce w szklanym słoiczku, gdzie może stać nawet 4-5 dni. Można go też zamrozić w mniejszych porcjach i zużyć wtedy, gdy będzie potrzebny. Po rozmrożeniu wystarczy dobrze go wymieszać. Nadaje się nie tylko do mięs, dobrze komponuje się z serami, pieczonymi warzywami lub jako baza do marynat.