Trinxat wywodzi się z regionu Cerdanya, położonego w Pirenejach, gdzie przez długi czas gotowano głównie z produktów łatwych do przechowania. Ziemniaki, kapusta i boczek były podstawą codziennej kuchni, bo były tanie, dostępne i dawały energię na wiele godzin. Z tych składników powstało danie, które nie miało udawać niczego więcej niż solidny posiłek. Sama nazwa trinxat odnosi się do rozgniatania, co dobrze oddaje sposób przygotowania. Największą zaletą potrawy jest to, że z niewielu produktów powstaje coś, co naprawdę porządnie syci.
W górskich regionach liczyła się praktyczność, a nie różnorodność. Trinxat powstał dokładnie w takim kontekście i do dziś to widać w jego składzie. Ziemniaki odpowiadają za sytość, kapusta wnosi lekkość, a boczek nadaje całości wyraźny smak i tłustość. To połączenie nie jest przypadkowe i dobrze się uzupełnia.
Składniki:
Trinxat najlepiej smakuje zaraz po przygotowaniu, gdy powierzchnia jest jeszcze chrupiąca, a środek miękki i zwarty. Kontrast między podsmażoną skórką a delikatnym wnętrzem sprawia, że danie nie jest monotonne i nie potrzebuje sosów ani dodatków.
Sposób przygotowania:
Danie najczęściej podaje się je jako samodzielny posiłek, bo w tej formie najlepiej widać jego sens i prostotę. W zależności od domu używa się kapusty białej albo włoskiej, a boczek bywa surowy lub wędzony. Zmieniają się szczegóły, ale podstawa zawsze pozostaje taka sama, ziemniaki, kapusta i tłuszcz. To właśnie ta powtarzalność i logiczna konstrukcja sprawiają, że trinxat nadal pasuje do współczesnej kuchni. Nie wymaga długiej listy składników, skomplikowanych etapów ani precyzyjnych technik. Jeśli trzeba coś zmienić, wystarczy sięgnąć po oliwę z dodatkiem wędzonej papryki albo podsmażoną cebulę. Ważne, tylko by nie rozdrabniać masy zbyt dokładnie, bo wyczuwalne kawałki ziemniaków i kapusty są kluczowe dla charakteru dania.