Pigwa rzadko trafia na talerz prosto po zerwaniu. Twardy miąższ i cierpki smak sprawiają, że znacznie lepiej nadaje się do przetworów. Oprócz popularnych soków, nalewek i konfitur da się z niej przygotować dulce de membrillo, znane przede wszystkim w Hiszpanii. To mocno zagęszczony przecier z cukrem, który po schłodzeniu można kroić nożem. Hiszpanie jedzą go samodzielnie albo zestawiają z serem, zwłaszcza manchego.
Dulce de membrillo nie przypomina galaretki wyjadanej łyżeczką ze słoika. Jest znacznie bardziej zwarte, dlatego dzieli się je na plastry lub niewielkie kostki. Za twardnienie przysmaku odpowiadają przede wszystkim pektyny naturalnie obecne w pigwie. Z tego powodu podczas obróbki nie usuwa się skórki, która również je zawiera. Istotne jest też odparowanie wody, dzięki któremu przecier staje się odpowiednio gęsty.
Składniki:
Po ugotowaniu i zmiksowaniu miąższ zawiera jeszcze sporo wody, dlatego trzeba go długo podgrzewać. Wraz z jej odparowywaniem przecier gęstnieje, ciemnieje i coraz łatwiej przywiera do dna. Z tego względu nie należy zwiększać temperatury, aby przyspieszyć pracę. Gotowe dulce de membrillo zaczyna odchodzić od ścianek naczynia i nie spływa swobodnie z łyżki. Osiągnięcie tego etapu zajmuje około 60 do 90 minut.
Sposób przygotowania:
Dulce de membrillo można pokroić w małe kostki i jeść podobnie jak owocowe żelki. W Hiszpanii często podaje się je również z manchego, ponieważ słodycz dobrze łączy się ze słonym i wyrazistym serem. Cienkie plastry pasują też do dojrzewających wędlin oraz orzechów. Osoby, które wolą mniej słodką wersję, mogą wybrać 700 g cukru zamiast 800 g. Gotowy przysmak najlepiej umieścić w szczelnym pojemniku i trzymać w lodówce. Jeśli kawałki układane są warstwami, warto oddzielić je papierem pergaminowym, żeby się nie sklejały. Zamiast jednej dużej formy można wykorzystać mniejsze naczynia, co ułatwi późniejsze porcjowanie. Płyn pozostały po ugotowaniu owoców nadaje się natomiast do wykorzystania jako baza do napoju lub kolejnego przetworu.